Ortaya çıkan rakam bir çok dünya devletinin toplam nüfusundan bile fazla görünmekte. Fakat insanın aklına hemen bir soru geliyor “kaliteli gençlik mi” yoksa “kalabalık gençlik mi”? Galiba bizler uzun süre önce kalabalık olma yönünde tercihimizi kullanmışız.

Şöyle yolda yürürken etrafınıza bir bakın. Kaç tane gencin elinde cep telefonu, sigara ve kitap göreceksiniz? Bu rakamları basit bir istatistikle kendiniz karşılaştırın. Acaba gençler neye önem veriyor? Ben kendimce sıralamamı çoktan aza doğru yaparak yazdım. Biraz daha ileri gidin ve gençlere sorun boş zamanlarında kullanmak için bu üç nesne önerilse hangisi ile zaman geçirmek isterler. Ben bunu da sordum ve yine aynı sıralamayı elde ettim. İşte şimdi tam zamanı, hep beraber söyleyelim “Ahhh bu zamane gençleri, biz sizin yaşınızdayken…”

Bir sonraki adımda aynı gözlemi daha ileri yaşlar için yapalım. Sizde bu oranlar ne kadar değişir bilmem ama ben de çok bir değişme olmadı. Yani “ah zamane gençleri” ile “ileri yaşlar” arasında kitap okuma yine son sıralarda. İlginçtir artık özgeçmişlerde ya da anketlerde kitap okuma bir hobi olarak tanımlanır oldu. Yemek, içmek gibi temel bir ihtiyaç olması gereken okumak, bir özgeçmişte etki yaratacak önemli bir madde olarak eklendi. Önünüze böyle bir özgeçmiş gelirse, size tavsiyem o kişiye en son okuduğu kitabın adını, yazarını ve baş karakterini sorun. Bakalım ne cevaplar alacaksınız?

Bir adım daha ileri gidelim ve kitap okumadan “kültürlenme oranımıza” geçelim. Acaba gençlerimiz haberleri ne kadar ilgiyle izliyor, kaç tane dili akıcı konuşuyor, haftalık kaç kitap okuyor, iletişim becerileri kendini anlatabilecek kadar güçlü mü… Şimdi aklımıza hemen şunlar gelecek, “para yok, iş yok, okulların durumu malum”… Geçelim bunları, unutalım lütfen. Bir cafede vakit öldürmek uğruna jöleli saçlarla ve çeşit çeşit kıyafetlerle yola düşen gençlerimiz elbet tüm “yokları” da “var” edebilecek kadar güçlüler. Sadece “çaba” ve “ısrar” kapılarında çok zaman harcamaları gerekiyor. Artık gençler ve genç kalanlar olarak ayağa kalkma, silkinme ve kültürlenme zamanı.

Neler yapabiliriz üzerinde sadece bir kaç öneri; kütüphanelerin kapılarına gidelim ve korkmadan bir adım atalım, sohbet odalarına bağımlı isek bunu bir yabancı ile yaparak dil öğrenmemiz için bir adım atalım, gazetelerden ve haberlerden ilimizdeki seminerleri, konuşmaları takip edelim ve çekinmeden gidelim, girişkenliğimizi ve yaratıcılığımızı geliştirmek için projeler üretelim, Avrupa Birliğinden ve farklı fonlardan yararlanarak yeni ürünler ortaya çıkaralım. Atatürk’ün dediğini hiç unutmayalım; “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.”

Çoğumuz Yahya Kemal Beyatlı’nın bu dizelerini bir çok şarkıcının ağzından Münir Nurettin Selçuk’un bestesiyle dinlemişizdir. Peki “Endülüs” neresidir? Endülüs şu anda Portekiz ve İspanya’nın bulunduğu İber Yarımadası üzerinde Müslümanların 8. ve 15. yüzyıllar arasında hüküm sürdükleri bölgeye verilen isimdir.

Mistik Arap kültürünün çoşkun Akdeniz kültürüyle yoğrulması sonucunda ortaya çıkan farklı bir etkileşim coğrafyasıdır. Halen İspanya’da Andalusia adıyla tanımlanan bir bölgedir. Bu bölge içerisinde yer alan Sevilla şehri ise bir cennet olarak tanımlanabilir…

Bir gün pasaportunuzu alarak vize başvurusu için İspanya konsolosluğuna gidin. Daha orada sıcak kanlı Akdeniz insanının ilk kıvılcımlarıyla kalbinizin ateşlendiğini göreceksiniz. Korkmayın, diğer ülkeler kadar zor değil vize alması, sadece evraklarınızı tamamlamanız yeterli. Daha sonra uçak biletinizi ayarlayın. Madrid üzerinden aktarma ile Sevilla’ya ulaşabilmek mümkün. İsterseniz bir de Madrid’i gezme şansını yakalayın. Sevilla havaalanı şehrin merkezinden 20-30 km kadar dışarıda küçük ama modern bir havaalanı. 20 € ödeyerek şehrin merkezine bir taksi ile gidebilirsiniz. Kendinize güzel bir hotel ayarladıktan sonra sakın vakit kaybetmeyin, kendinizi Sevilla’nın kıpır kıpır sokaklarına atın.

Şehrin ortasından geçen Guadalquivir nehri kıyısında güzel bir yürüyüş yaparak işe başlayın. Nehir üzerinde kurulu köprüden geçerken bol bol fotoğraf çekin. Bu arada nehrin kıyısında mola verdiğinizde birden bire yanınızda Flemenco dansı yapan insanlar belirirse şaşırmayın. Müzikleriyle ve danslarıyla zamanı durağanlaştıran bu insanlar arasında biraz zaman geçirmeyi deneyin. Daha sonra boğa güreşlerinin yapıldığı arenada bir grup turuna katılın. Siz de benim yaptığım gibi bir tane matador şapkası edinmeyi unutmayın. Bir de bayanlara özel İspanyol toka, şal ve yelpazelerinden en güzelleri seçerek, kalbinizdeki bayanlara hediye edin.

Şehir içerisinde bir çok tarihi bina, kilise ve saray göreceksiniz. Bazen kendinizi bir Arap ülkesinde bir masalda hissedecek, bazen de Ortaçağ İspanyasını yaşayacaksınız. Kendinizi açık pazarlarda satılan hediyeliklerden ve güzel cafelerinden kurtarıp bir akşam yemeği için güzel bir restorana gidin. Sakın unutmayın, Sevilla’da hayat daha yeni başlıyor.

Gece akşam karanlığından sonra sokaklar daha da bir canlanıyor. Birçok yerde insanların kahkahalarını ve şarkılarını duyarak şehri iyice içinize sindirin. Türk olduğunuzu söylediğinizde sizlere içki ısmarlamak isteyen ya da hediyeler veren İspanyolları gördüğünüzde çok da şaşırmayın. Onlarla beraber danslarına, kahkahalarına ve müziklerine eşlik edin. Sakın dillerini bilmiyorum diye düşünmeyin, basit bir “lay lay lay” ile çok fazla şeye eşlik edeceğinizi göreceksiniz.

Sevilla’da zaman çok çabuk geçiyor, Sevilla’da insan çok çabuk aşık oluyor, Sevilla’da insan raksın sınırsız zevkinde tekrar hayat buluyor.

Bir kısım Avrupayla anlaşalım derken, bir kısım da komşumuz Arap ülkeleriyle işbirliği yapalım diye öneriler de bulunur. Aynı sorular benim kafamda da cevap ararken bir komşu ülkeye, Azerbaycan’a gitme fırsatı buldum…

Bir Avrupa Birliği ülkesine gitmeye çalışanlar çok iyi bilirler, Schengen vizesi almak bir kabustur. Oysa yakın komşumuz Azerbaycan’a gitmek için iki vesikalık fotoğraf, 10 $ vize harcı, pasaport ve uçak biletinizi yanınıza almak yeterli. İşlemler o kadar basit gerçekleşiyor ki sanki bir başka ülkede değil de ülkenizin bir başka şehrinde hissediyorsunuz.

Bakü “Haydar Aliyev” Havaalanı şehrin biraz dışarısında ama benzinin ucuz olduğu bu ülkede pazarlık yaparak şehir merkezine gidebilmeniz kolay olacaktır. Daha Bakü’ye iner inmez bir garip his kaplıyor insanı. Farklı bir ülkede pasaportunuzla bulunmanıza rağmen farklılık hissetmiyorsunuz. Türk olduğunuzu söylemeniz her kapının size açılması için yeterli oluyor. En sık duyduğunuz söz ise “biz sizinle iki devlet ama bir milletiz” oluyor. Bu ayrıcalıklı söz sadece laf da değil uygulamada da görülüyor. İşte o zaman yüzümüzü dönmemiz gereken ülkeyi daha iyi anlıyoruz.

Bakü’de ilk olarak İstanbul’un Taksim’i ya da Ankara’nın Kızılay’ı gibi sayabileceğimiz Nizami Küçesine (Sokağına) uğrayın. Yeraltında kurulmuş olan lüks restorantların birisinde yemeğinizi yedikten sonra çayınızı içmek için Hazar Denizi kıyısında Bulvar’a gidin. Güleç yüzlü Azeri gençleriyle beraber Hazar Denizi üzerinde bir tekne turu yapın. Dönüşte Türklüğün sembolü olarak tanımlanabilecek olan “Kız Kalesi”ni ziyaret edin. Kız Kalesi’nden şehre bir göz atın. Yolunuzu “İç Şehir” üzerinden geçirin ve Bakü’nün modern yüzü içerisinde yerleştirilmiş olan tarihsel dokunusu hissedin. Eğer çok yorulduysanız mutlaka Nizami’ye geri dönün ve bir çayevine oturun. Semaverle servis edilen demli çayınızın yanında sunulacak çeşit çeşit aparatifi deneyin. Sonra derin bir nefes alarak şu soruyu sorun kendinize “Neredeyim?”.

Gece yarısında bile sizi evinde krallar gibi ağırlayabilecek olan Fariz’in, tüm içtenliği ile size kardeşliğini sunan Emin’in, doğumgününüzü unutmayarak kutlayan Perviz’in, işini gücünü bırakarak size şehir turunuzda rehberlik eden Elgün’ün, dansları gibi kalpleri de hızlı atan, devleti farklı ama milleti aynı olan “Azerbaycan’dasınız”.